Studium uwarunkowań I kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta I gminy lipsk nad biebrzą




ИмеStudium uwarunkowań I kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta I gminy lipsk nad biebrzą
страница11/24
Дата на преобразуване13.02.2013
Размер1.51 Mb.
ТипДокументация
източникhttp://www.lipsk.pl/attachments/article/77/studium_uwarunkowan.doc
1   ...   7   8   9   10   11   12   13   14   ...   24

1.7.8. Biebrzański Park Narodowy


Unikatowe wartości przyrodnicze doliny Biebrzy zwracały uwagę uczonych jeszcze w okresie międzywojennym. Z inicjatywy profesora Władysława Szafera i staraniem Państwowej Rady Ochrony Przyrody utworzono w połowie lat 20. dwa duże rezerwaty przyrody: "Czerwone Bagno", jako pierwszą ostoję łosia, oraz "Grzędy” dla zachowania naturalnych lasów grądowych. W 1933 roku powstał w Lasach Rajgrodzkich trzeci rezerwat, "Czapliniec Bełda", celem ochrony czapli siwej i sosnowego drzewostanu.

Hydrologiczne inwestycje w basenie środkowym Biebrzy w XIX wie­ku przekształciły środowisko przyrodnicze tej części pradoliny biebrzańskiej. Zagrożenie dla bezcennych walorów przyrodniczych Kotliny Biebrzańskiej przyniosły dopiero; zaplanowane na bardzo dużą skalę, prace melioracyjne w latach pięćdziesiątych i następnych dziesięcioleciach. Ich rezultatem było zmeliorowanie kilku tysięcy hektarów bagien górnej Biebrzy, ale nade wszystko osuszenie bagien Wizna i Kuwasy.

Wielkim orędownikiem idei ratowania i ochrony Bagien Biebrzańskich był profesor Adam Pałczyński z Akademii Rolniczej we Wrocławiu, który już w 1968 roku przedłożył ówczesnym władzom w Białymstoku projekt utworzenia w obrębie dolnej Biebrzy - Biebrzańskiego Parku Natury (proponując też nazwy: Jaćwieski PN lub Biebrzańsko-Jaćwieski PN), zaś w górnej i środkowej części doliny - Północnobiebrzańskiego Parku Krajobrazowego. Racje ekologiczne, przemawiające za powołaniem tych parków, omówił w wydanym w 1975 roku studium Bagna Jaćwieskie. Pradolina Biebrzy. Rok przed ukazaniem się tej pracy odbyła się w Augustowie konferencja naukowa poświęcona planom zagospodarowania pradoliny Biebrzy. Jej rezultatem było podjęcie w tym regionie kompleksowych programów badawczych. Rezultaty badań pozwoliły następnie na przygotowanie z początkiem 1984 roku nowego projektu ustanowienia Biebrzańskiego Parku Narodowego i Parku Krajobrazowego. Wraz z wynikami pozostałych badań projekt został przedstawiony na konferencji pod hasłem "Naukowe podstawy ochrony i zagospodarowania Bagien Biebrzańskich", zorganizowanej w Łomży w październiku 1984 roku. Główny referat pt. "Koncepcja ochrony i zagospodarowania pradoliny Biebrzy” wygłosił prof. Henryk Okruszko.

Jednakże mimo gotowych projektów, ocen i analiz przemawiających za zachowaniem doliny Biebrzy w jej naturalnym stanie, racje gospodarcze brały górę nad ochroniarskimi. Ówczesne władze trzech województw- suwalskiego, białostockiego i łomżyńskiego - skłonne były jedynie do wydzielenia terenów pod nowe rezerwaty i, co najwyżej, do wyrażenia zgody na powstanie parku krajobrazowego. I tak też się stało. Mocą uchwały z 31 marca 1989 roku powołany został Biebrzański Park Krajobrazowy, który znalazł siedzibę w Goniądzu, następnie w pomieszczeniach Zakładu Doświadczalnego Melioracji i Użytków Zielonych w osadzie Biebrza, a na koniec w Osowcu.

Park objął środkową i południową część Kotliny Biebrzańskiej, to jest rozległy obszar, rozciągający się na przestrzeni o długości blisko 70 i szerokości od kilku do kilkunastu kilometrów Północna granica parku biegła Jegrznią w okolicy Kuligów, wzdłuż jeziora Tajno, Kanału Augustowskiego i rzeczki Kopytkówki; południową wyznaczało ujście Biebrzy do Narwi.

Status parku krajobrazowego nie był w stanie zapewnić w pożądanej mierze ochrony środowiska naturalnego opisywanej krainy i zachowania jej bez uszczerbków dla przyszłych pokoleń. Uczeni, krajoznawcy oraz lokalne władze mieli tego coraz większą świadomość. Obok gotowych projektów z 1968 i 1984 roku już plan przestrzennego zagospodarowania województwa łomżyńskiego z roku 1977 przewidywał utworzenie parku narodowego w obrębie basenu południowego Biebrzy Lecz dopiero ostatnie lata pozwoliły urzeczywistnić tę wielką ideę, wieńcząc pełnym sukcesem wieloletni trud uczonych oraz zaangażowanie krajowych i zagranicznych organizacji ekologicznych. Mocą rozporządzenia Rady Ministrów z 9 września 1993 roku ("Dziennik Ustaw” nr 86 z 17 IX 1993 poz. 399) został powołany Biebrzański Park Narodowy, którego nadrzędnym celem jest ochrona największego i najbardziej naturalnego kompleksu torfowisk w środkowej Europie.

Park zajmuje powierzchnię 59.223 ha, rozpościerając się wzdłuż niecki biebrzańskiej na długości ponad 100 km, przy szerokości: 1,5-4 km doliny północnej, do 20 km doliny 5rodkowej i 10-16 km doliny południowej. Obszar ten otacza strefa ochronna (otulina parku) o powierzchni 66.824 ha, której główną funkcją - obok walorów krajoznawczych i krajobrazowych- jest zabezpieczenie BPN przed oddziaływaniem na jego przyrodę szkodliwych czynników zewnętrznych. Zatem łączna powierzchnia Kotliny Biebrzańskiej poddana różnym formom ochrony wynosi 126.053 ha. BPN jest więc największym spośród parków narodowych w Polsce, przy czym w jego obrębie znajduje się największy teren objęty ścisłą (rezerwatową) ochroną, tj. Czerwone Bagno (2.569 ha). W podziale na użytki przypada z powierzchni parku: 41.860 ha na łąki naturalne i użytkowane; 15.444 ha na lasy; 1.016 ha - wody; 440 ha - drogi; 317 ha grunty orne; 125 ha - rowy melioracyjne i 21 ha - tereny zabudowane.

Z chwilą powstania BPN Kotlina Biebrzańska została podzielona na cztery strefy ochrony:

  • konserwatorskiej, w której znalazły się dwa dawne rezerwaty "Czerwone Bagno" i "Grzędy", ze względu na szczególne wartości przyrodnicze poddane ścisłej ochronie;

  • czynnej wzmożonej, która obejmuje położone wzdłuż Biebrzy bagna, łąki i lasy, wyróżniające się bardzo wysokimi walorami przyrodniczymi (dopuszczalna jest w niej gospodarka leśna oraz wykaszanie łąk i wypas bydła);

  • czynnej (o dużych wartościach ekologicznych, z ograniczoną działalnością gospodarczą), która biegnie obrzeżami strefy poprzedniej, głównie w pasie krawędzi wysoczyzn;

  • krajobrazowej, zajmującej w znacznej części tereny wysoczyzn, tworzącej otulinę BPN o szerokości do 7 km.

Należy zaznaczyć, iż z trzech pierwszych stref wyeliminowane zostało myślistwo; zachowano je tylko w strefie otuliny

Niezależnie od podziału na strefy istnieje podział na obręby i obwody ochronne. Dotyczą one lasów znajdujących się w administracji BPN. Na terenie parku zajmują one powierzchnię 13.664 ha, w tym w województwie łomżyńskim 13.151,62 ha, białostockim 478,15 ha, suwalskim 34,38 ha Podzielone zostały na trzy obręby, a te na osiem obwodów ochronnych.

W obrębie ochronnym basenu północnego znajduje się obwód ochronny Trzyrzeczki (z siedzibą w Trzyrzeczkach). Obręb ochronny basenu północnego ma cztery obwody ochronne: Grzędy (z siedzibą w osadzie Choszczewo), Tajno (z siedzibą w Orzechówce, w Łosiowym Kącie), Ciszewo (z siedzibą w Ciszewie), Kapice (z siedzibą w Wólce Piasecznej). Obręb ochronny basenu południowego został podzielony na trzy obwody: Osowiec (z siedzibą w Osowcu), Wertykle (z siedzibą w Trzciannem) i Brzeziny (z siedzibą w Laskowcu).

W podziale administracyjnym Biebrzański Park Narodowy przynależy do trzech województw, z czego na byłe łomżyńskie przypadał obszar 45.572 ha (i otuliny 33.979 ha), byłe suwalskie - 7.603 (i 15.033), byłe białostockie - 6.048 (i 17.812). Z terytorium parku wyłączonych zostało osiem enklaw, które objęły siedem wsi z gruntami (Rogożynek, Jałowo, Jagłowo, Dębowo, Polkowo, Jasionowo, Kopytkowo -łącznie z 540 mieszkańcami) oraz kompleks leśny połoiony w widłach Biebrzy i Ełku, na północ od wsi Wroceń. Pozostało w nim natomiast pięć wsi - Budne-Żarnowo, Sośnia, Gugny, Olszowa Droga i Budy, w których żyje 149 stałych mieszkańców (dane z końca 1995 r).

Niepowtarzalne w skali europejskiej, a poniekąd i światowej, walory geomorfologiczne, florystyczne i faunistyczne BPN czynią, iż wzbudza on zainteresowanie światowych organizacji ochroniarskich. Z tego też względu pradolina biebrzańska kwalifikuje się do objęcia Konwencją Ramsar i wpisania na listę światowych rezerwatów biosfery UNESCO.

Biebrzański Park Narodowy nie objął krainy ekologicznie idealnej - zatem takiej, nad którą można by roztoczyć jedynie bierną ochronę. Przeciwnie, obok terenów o dobrze zachowanych naturalnych biotopach i ekosystemach, znajdują się tutaj niemałe przestrzenie, na których działalność ludzka - głównie przez inwestycje hydrotechniczne i melioracyjne - poczyniła szkody degradujące środowisko Od wielu też lat dostrzega się zjawisko nadmiernej eutrofizacji terenów bagiennych parku oraz zanieczyszczenia wód dorzecza Biebrzy. Wszystko to stawia przed BPN, obliczone na wiele lat, zadania czynnego zaangażowania się na rzecz regeneracji przekształconych terenów, odtworzenia niekorzystnie zmienionych ekosystemów (np. niedowodnionych lub przesuszonych terenów środkowej Biebrzy, gdzie wkroczyła wtórna sukcesja zadrzewieniowo-zaroślowa), a także poprawienia właściwości retencyjnych torfowiskom pradoliny. Konieczne więc w tym względzie stanie się współdziałanie pracowników naukowych parku i jego służb pomocniczych z wybitnymi specjalistami w różnych dziedzinach nauki.

Szczególnych zabiegów renaturalizacyjnych wymaga basen środkowy. Będą one dotyczyć podniesienia poziomu wód gruntowych, a tym samym hamowania procesu mineralizacji torfów Kolejny problem stanowi nadmierny rozwój zakrzaczeń na otwartych terenach bagiennych. Zajdzie też niewątpliwie potrzeba przywrócenia odpowiadającego siedliskom składu gatunkowego drzewostanów w niektórych enklawach leśnych. W trakcie realizacji planów naukowo-badawczych staje się koniecznością stała obserwacja zmian biebrzańskiego świata przyrody Ważną sprawą będzie również realizacja zadań związanych z ekologizacją rolnictwa nie tylko w parku, lecz również w jego otulinie; a takie przywracanie w miarę możliwości tradycyjnych form gospodarowania na wielkich przestrzeniach bagiennych łąk. Nie będzie też łatwe utrzymanie równowagi populacyjnej w zwierzostanie gatunków łownych, których liczebność regulowało dotąd myślistwo.

Troszcząc się o zachowanie biebrzańskiej przyrody, służby parku mają jednocześnie za zadanie udostępnianie go miłośnikom krajoznawstwa, turystom i wczasowiczom, a nadto prowadzenie edukacji ekologicznej, zwłaszcza wśród młodzieży. Służą tym celom szlaki turystyczne i ścieżki przyrodnicze, programy oświatowe ośrodka edukacyjnego w Osowcu, bogaty zestaw filmów o przyrodzie Biebrzy, wydawnictwa popularnonaukowe tudzież przewodniki. W najbliższych latach planuje się utworzenie Muzeum Przyrodniczego BPN i może w większym stopniu niż dotychczas udostępniona zostanie zwiedzającym twierdza Osowiec.

Oprócz turystyki rekreacyjno-wypoczynkowej rozwijana będzie szczególnie turystyka kwalifikowana - krajoznawcza, przyrodnicza, wodniacka, wędkarska. Tworzona jest w parku baza biwakowa, budowane są wiaty, wieże obserwacyjne i kładki turystyczno-przyrodnicze. Sieć noclegową- ciągle jeszcze niedostateczną w stosunku do potrzeb - uzupełniają kwatery prywatne u rolników, kilka wiejskich pensjonatów, kwatery i hoteliki w pobliskich miasteczkach oraz baza wypoczynkowa w Augustowie, Rajgrodzie (nad Jeziorem Rajgrodzkim), Grajewie, Wiźnie, Goniądzu, Lipsku.

Siedziba dyrekcji BPN znajduje się w Osowcu-Stacji, przy głównym węźle komunikacyjnym w obrębie parku. Prowadzi tędy linia kolejowa z Białegostoku do Ełku przez Grajewo oraz równolegle do niej szosa Białystok - Grajewo, która w Osowcu krzyżuje się z drogą biegnącą wzdłuż doliny Biebrzy: od Wizny i Strękowej Góry po Dąbrowę Białostocką i Lipsk.

Osowiec ma bezpośrednie połączenie kolejowe z Warszawą (242 km), Białymstokiem (58 km), Ełkiem (46 km), Grajewem (25 km). Z Grajewa są dobre połączenia autobusowe z Warszawą przez Łomżę, z Białymstokiem, Ełkiem, Piszem, Rajgrodem, Augustowem, Suwałkami.

W krainie Biebrzy i jej okolicach znajduje się wiele godnych poznania, cennych zabytków kultury- od skromnej wiejskiej architektury drewnianej, przez sakralną (szereg średniowiecznych kościołów), po wspaniałe założenia barokowe Tykocina z ruinami królewskiego zamku oraz Szczuczyna z poklasztornymi budowlami. Nie brakuje też na tym terenie starodawnych grodzisk i cmentarzysk czy przedhistorycznych stanowisk krzemiennych. W dolinny i wysoczyznowy pejzaż wpisane są przydrożne krzyże i kapliczki, a także otoczone kamiennymi murkami wiejskie cmentarze, na których zachowały się krzyże żeliwne lub kowalskiej roboty. W Osowcu można obejrzeć szczególną atrakcję turystyczną, jaką jest system fortyfikacyjny carskiej twierdzy. W dolinie Netty znajduje się bezcenny zabytek inżynierii wodnej - Kanał Augustowski, którego poziom wód w dolinie biebrzańskiej utrzymują śluzy w Dębowie, Sosnowie i Bórkach.


Sieć komunikacyjna

BPN ma dobre połączenia z resztą Polski, a to dzięki dwu liniom kolejowym oraz drogom krajowym i lokalnym, które przecinają park bądź też biegną równolegle do jego granic.

Linia kolejowa Białystok - Ełk biegnie między środkową a dolną częścią doliny Biebrzy na odcinku od Osowca do Grajewa. Druga linia, z Kuźnicy Białostockiej do Augustowa, przecina dolinę górnej Biebrzy na odcinku Stara Kamienna - Ostrowie Biebrzańskie.

Droga krajowa nr 19 łączy Białystok z Augustowem, przecinając dolinę Biebrzy od Domurat po Sztabin; droga międzywojewódzka nr 669 z Białegostoku do Ełku przebiega między Osowcem a Grajewem równolegle do linii kolejowej.

Droga krajowa nr 61 z Warszawy przez Łomżę do Augustowa prowadzi zachodnim skrajem kotliny, na odcinku Grajewo - Rajgród; zaś droga krajowa nr 64 z Łomży przez Wiznę do Jeżewa biegnie od mostu na Narwi wzdłuż południowych obrzeży BPN.

Południowo-wschodnią obwodnicę parku, prowadzącą bezpośrednio wzdłuż doliny Biebrzy i granic BPN, tworzy droga asfaltowa tzw "carska droga” od Strękowej Góry (łączność z szosą nr 64) przez Laskowiec, Gugny, Dobarz, Osowiec, Goniądz, Karpowicze, Suchowolę do Dąbrowy Białostockiej, skąd wiedzie do Lipska szosa nr 673. Od Lipska do Augustowa biegnie krańcami pradoliny droga nr 664.

Północno-zachodnią obwodnicę parku stanowi utwardzona brukiem droga lokalna, która przebiega krawędzią Wysoczyzny Kolneńskiej nad doliną Biebrzy (granica BPN) od mostu na Narwi przy wsi Ruś przez Sambory, Burzyn, Mocarze, Brzostowo, Radziłów, Mścichy, KIimaszewnicę dochodząc w okolicach Osowca do szosy nr 669. Od strony północnej na południe obwodnica nadbiebrzańska prowadzi brukówką z Lipska przez Jastrzębną, Krasnybór, Krasnoborki do Sztabina, skąd można dojechać do Jamin, Mogilnic i Jaziewa.

Ruch samochodowy w krainie Biebrzy koncentruje się na trasach o znaczeniu krajowym; na drogach stanowiących obwodnicę parku ruch jest niewielki. Obszary znajdujące się w obrębie BPN są generalnie wyłączone z ruchu samochodowego. Wyjątek stanowią krótkie odcinki dróg publicznych, dojazdowych do wsi znajdujących się na terenie parku, jak na przykład do Sośni, Olszowej Drogi, Gugien, Trzciannego, z Goniądza do Wólki Piasecznej, z Kuligów i Woźnejwsi do osady leśnej Choszczewo (za zezwoleniem dyrekcji BPN), z Mogilnic do Dębowa, Jasionowa i Kopytkowa.

Do miejscowości położonych w otulinie BPN ruch samochodowy odbywa się po drogach publicznych. Można zatem z Laskowca dojechać do Brzezin, Kołodziei, Giełczyna; z Rudy przez Sojczyn Borowy, Kapice, Przechody z powrotem do szosy nr 669; od szosy nr 669 przez Białogrądy, Osowiec, Wólkę Piaseczną, skąd przez BPN do Goniądza; od szosy nr 61, z Bełdy do Kozłówka, Ciszewa, Kuligów, Woźnejwsi i ponownie do szosy nr 61.

Wszystkie miejscowości znajdujące się przy wymienionych trasach są połączone komunikacją autobusową PKS.

1.7.9. Lipsk nad Biebrzą


Miasto nad tarasem zalewowym Biebrzy, położone na południowo-zachodnim cyplu rozległej wyspy mineralnej, zwanej Wzgórzami Lipskimi. Jest to równina zdenudowanej moreny dennej, której malowniczy charakter wysoczyzny w krajobrazie śródpolnym nadają dość liczne wały i wzgórza ostańców morenowych. Wzgórza wraz z Lipskiem otoczone są przez bagienne doliny Biebrzy i Wołkuszanki.

W średniowieczu prowadził przez tę okolicę trakt puszczański, który był częścią . wielkiej drogi handlowej, łączącej Ruś (przez Grodno) z Mazowszem i Prusami. Przy trakcie - w Puszczy Perstuńskiej, w ostępie Lipsko -powstała królewska wieś o tej samej nazwie (lub Wola Lipsko). Pierwsza o niej wzmianka pochodzi z 1533 roku.

Aby zapewnić traktowi należyte funkcjonowanie, a nadto wykorzystać walory spławne Biebrzy, król Stefan Batory podjął decyzję zbudowania na terenie wsi dużego miasta handlowego i portowego zarazem (co miał znamionować nadany herb: korab pod żaglami). Jeśli nie bezpośrednim inicjatorem, to na pewno orędownikiem przedsięwzięcia był późniejszy marszałek nadworny litewski Piotr Wiesiołowski, podówczas (w latach 1574-1621) dzierżawca dwu leśnictw: perstuńskiego i nowodworskiego. Miał on swój dwór leśniczego nowodworskiego przy ujściu Kamiennej do Biebrzy - około 14 km od Lipska.

W 1550 r. otrzymał Lipsk od króla Batorego przywilej lokacyjny na prawie magdeburskim wraz z uposażeniem miasta w 42 włóki gruntów ornych i łąk, a nadto kilka sporych kwartałów puszczy dla pozyskiwania drewna na budulec. Mieszczanom wolno było mieć bez podatków browary i miodosytnie, założyć łaźnię publiczną i skład soli oraz zbudować młyn. Otrzymali też prawo pobierania opłat od kupców uczestniczących w targach coczwartkowych i jarmarkach cztery razy w roku. W zamian za te przywileje mieszczanie zostali zobowiązani do postawienia ratusza, domu gościnnego dla kupców, kramów, a nadto do usypania gościńców, postawienia mostów i utrzymania wielkiej drogi, którą miano skrócić, budując groblę przez bagna Lebiedzianki i Jastrzębianki oraz obniżając teren między jeziorami Sajenko i Sajno (obecnie szosa z Augustowa przez Lipszczany do Grodna).

Miasto zostało zaplanowane z rozmachem urbanistycznym. W tymże 1580 r. Stanisław Łoknicki królewski rewizor i zarazem sekretarz Batorego - wytyczył plan przestrzenny Lipska: rozległy rynek (obecnie w trzech czwartych zajęty przez park i skwery) z regularną siatką kilkunastu ulic i 775 placami budowlanymi. Notabene, ta liczba ulic i placów była większa niż we wcześniej powstałym Augustowie.

Niestety, królewskie miasto Lipsk nigdy nie rozwinęło się na miarę planów. Ogólny upadek miast w Polsce w XVII w., wojny szwedzkie, epidemie, pożary nie ominęły i Lipska. Rozwój utrudniały ponadto stanowiące konkurencję, rozmieszczone w nieodległych okolicach miasteczka, wśród nich należący do Chreptowiczów Iipsk (zwany później Hołynką) i Sztabin, a także Nowy Dwór, Dąbrowa Białostocka, Sopoćkinie, nie mówiąc już o Augustowie.

W 1651 r. żyło w Lipsku 4 rybaków i 15 rzemieślników Ratusza nie zbudowano; sąd i magistrat urzędowały w chałupach. Port nie powstał, towarów drogą wodną nie sprowadzano. Targi i jarmarki nie odbywały się.

Pod koniec lat 70. XVIII w. próbę ożywienia gospodarczego Lipska (z miernym skutkiem) podjął podskarbi litewski Antoni Tyzenhauz. W 1799 r. miasto miało 256 domów i 945 mieszkańców którzy trudnili się głównie rolnictwem i produkcją dziegciu. Handel rozwijał się słabo, jarmarki i targi odbywały się sporadycznie.

Po trzecim rozbiorze Polski Lipsk znalazł się w zaborze pruskim, od 1807 r. w Księstwie Warszawskim, a od 1815 w granicach Królestwa Polskiego. W 1869 r. utracił prawa miejskie. Liczył wtedy nieco ponad 1.500 obywateli. W 1921 r. miał 169 domów i 1.083 mieszkańców. Stan taki pozostawał bez większych zmian do wybuchu II wojny światowej, kiedy to Lipsk w wyniku działań wojennych uległ w 70 proc. zniszczeniu, a znaczna część ludności - zarówno Żydzi, jak i Polacy - poddana została hitlerowskiej eksterminacji.

Ostanie ćwierćwiecze zaznaczyło się dynamicznym rozwojem gospodarczym i kulturalnym Lipska. W 1976 r. oddano do użytku okazałą szkołę gminną, a w 1980 budynek kinoteatru, w którym mieści się prężnie działający Miejsko-Gminny Ośrodek Kultury. Dużą część mieszkańców zatrudniały Zakłady Podzespołów Indukcyjnych "Unitra" (upadłe po. tzw prywatyzacji w 1990r) i kilka innych zakładów. Wybudowano stację benzynową i baseny kąpielowe. Duże zasługi dla rozwoju społeczno-kulturalnego miasta położyło działające od lat Towarzystwo Przyjaciół Lipska, staraniem którego w 1983 r. Lipsk odzyskał prawa miejskie. Towarzystwo było też organizatorem społecznego Muzeum Regionalnego i animatorem sztuki ludowej, zwłaszcza tkactwa (dywany dwuosnowowe) i wyrobu pisanek wielkanocnych.

W obecnym Lipsku zachował się układ przestrzenny z czasów lokacji miasta, które w ciągu ostatnich 20 lat bardzo się rozbudowało. Obiektów zabytkowych jest tu niewiele: przy ul. Kościelnej dom katolicki (nr 18) i spichlerz plebański (nr 16); kilkumetrowej wysokości "kopiec wolności" usypany w 1920 r. (obok szkoły); suszarnia tytoniu z 1935 r. przy Zamiejskiej 5 oraz kościół.

Neogotycki kościół parafialny pod wezwaniem Matki Boskiej Anielskiej, zbudowany z cegły, tworzący foremną i okazałą bryłę architektoniczną, oddany został do użytku w 1906 r. Jego długość wynosi 46 m, szerokość 34, wysokość do sklepienia 25 m. Dwie wieże mają wysokość aż 56 m i są widoczne z odległych okolic. W ołtarzu głównym znajduje się figurka Matki Boskiej Anielskiej, po bokach -figury świętych Piotra i Pawła. W jednym z dwu bocznych ołtarzy wisi obraz (ikona) Matki Boskiej Bazylianki, pochodzący z dawnej cerkwi w Lipsku, która ongiś należała (nie istnieje) do unitów (greko katolików). Do parafii lipskiej, oprócz miasta, należy 14 wiosek (około 4.000 wiernych).

Lipsk stanowi regionalny ośrodek handlu i usług rolniczych. Znajduje się na przedpolu Puszczy Augustowskiej oraz Biebrzańskiego Parku Narodowego. Jest siedzibą Urzędu Miasta i Gminy. Liczy ponad 2.500 mieszkańców. Posiada połączenia autobusowe z: Augustowem (31 km), Dąbrową Białostocką (9 km) i Białymstokiem przez Suchowolę. Z Lipska prowadzi krajoznawczy szlak kajakowy Biebrzą oraz szlaki piesze znakowane.

1   ...   7   8   9   10   11   12   13   14   ...   24

Свързани:

Studium uwarunkowań I kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta I gminy lipsk nad biebrzą icon§  Gminy oraz miasta zalicza się do jednego z czterech okręgów podatkowych, zgodnie z wykazem stanowiącym załącznik do rozporządzenia.  Zmiany podziału administracyjnego państwa nie powodują zmiany zaliczenia do okręgu podatkowego. § 2

Studium uwarunkowań I kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta I gminy lipsk nad biebrzą iconМетаболизмы к занятиям по биохимии Введение
Строение nad+, nad н, nadp+, nadp н, fad, fad н2, fmn, fmn н2, коэнзима Q,атф, адф, амф, 3,5цамф, тпф, пиридоксальфосфата

Studium uwarunkowań I kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta I gminy lipsk nad biebrzą iconÚŘad městyse vranov nad dyjí stavební úřad Náměstí 21, 671 03 Vranov nad Dyjí

Studium uwarunkowań I kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta I gminy lipsk nad biebrzą iconStudium regulačNÍch t lymfocytů u děTÍ S juvenilní idiopatickou artritidou

Studium uwarunkowań I kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta I gminy lipsk nad biebrzą iconPlan sieci szkóŁ podstawowych na terenie miasta gdańska

Studium uwarunkowań I kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta I gminy lipsk nad biebrzą iconŠtátne záverečné skúšky akadem rok 2010/2011 – bakalárske štúdium

Studium uwarunkowań I kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta I gminy lipsk nad biebrzą iconPlan wydatków jednostek pomocniczych Gminy z funduszu sołeckiego w roku 2010

Studium uwarunkowań I kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta I gminy lipsk nad biebrzą iconMesto Vranov nad Topľou

Studium uwarunkowań I kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta I gminy lipsk nad biebrzą iconMesto Vranov nad Topľou

Studium uwarunkowań I kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta I gminy lipsk nad biebrzą iconMesto Vranov nad Topľou

Поставете бутон на вашия сайт:
Документация


Базата данни е защитена от авторски права ©bgconv.com 2012
прилага по отношение на администрацията
Документация
Дом